رفع سیاهی اطراف چشم به کمک کربوکسی تراپی

تأثیر کربوکسی تراپی روی سایه (لکه) ها، ادما، و هرنی های چربی زیر چشم ها

تلاش برای کاهش و یا به تعویق انداختن نشان های پیری پوست، باید شامل روش هایی باشد که مزایای آن ها به خطر ناشی از عوارض جانبی آن ها بچربد. در سال های اخیر، روش های جدیدی جایگزین روش های تهاجمی و قدیمی شده است. جراحی پلاستیک که برای کاهش پوست اضافه روی پلک ها استفاده می شد امروزه توسط روش های غیرتهاجمی تر جایگزین شده است. به نظر می رسد کربوکسی تراپی تنها روشی است که روی تمام علایم پیری پوست از جمله از دست دادن الاستیسیته، چروک ها، سایه ها، تورم ها و هرنی های چربی زیر چشم، اثرگذار است. گروهی از محققان در مطالعاتشان به بررسی اثر کربوکسی تراپی روی کاهش چروک های اطراف پلک و سایه های چشم پرداختند. ۹۰ بیمار، هفته ای یک بار، برای مدت هفت هفته، تحت تزریق زیرپوستی CO2 قرار گرفتند. اثرات این درمان با استفاده از عکس ارزیابی شد. fioramonti و همکاران مشاهده کردند که الاستیسیته ی پوست ارتقا پیدا کرد، چروک ها کاهش یافتند، مقدار چربی بافت کم شد و سایه های زیر چشم وضوح خود را از دست دادند. نویسندگان گزارش کردند که کربوکسی تراپی یک تکنیک مؤثر در از بین بردن علایم پیری پوست است و این موضوع به خاطر بازسازی کلاژن ها، ارتقای ریزجریان پوست و کاهش بافت چربی رخ می دهد.

درمان خطوط اطراف جشم به کمک کربوکسی تراپی

تأثیر کربوکسی تراپی روی بافت جربی و کاهش سلولیت

بیشتر درمان هایی که برای کاهش بافت چربی استفاده می شوند، شامل اثرات ترمولیپوتیک (رادیوفرکونسی) و یا آسیب به سلول های چربی (cryolipolysis, ultrasonic cavitation of fat tissue) می باشند. تعداد کمی از درمان های زیبایی روی از بین بردن علت های ایجاد بافت آدیپوز و سلولیت تمرکز دارند. از جمله این علت ها می توان به بیماری های ریزجریان خون و lymphatic stasis در بافت زیرپوستی اشاره کرد. کربوکسی تراپی یک راهکار مؤثر برای کاهش این مشکلات است چرا که ریزجریان محلی را ارتقا می دهد و به پرفیوژن بافتی در بافت های اطراف کمک می کند. Brandi و همکاران، اثر مثبت کربوکسی تراپی روی بافت زیرپوستی را تأیید کردند. در مطالعه ی آن ها، ۲۵۰ میلی لیتر کربن دی اکسید در ۱۰۰ سانتی متر مربع از سطح پوست، برای مدت سه هفته و هفته ای دو بار با فاصله ی زمانی ۲-۳ روز، به بیماران تزریق شد. آنالیز ساختاری انجام شده با میکروسکوپ نوری، نشان داد که سلول های چربی در بافت زیرپوستی از بین می روند و تریگلیسیرید در فضاهای بین سلولی آزاد می گردد که نتیجه ی کافت (lysis) آدیپوسایت ها می باشد. نمونه برداری، تست های داپلر و اندازه گیری tcPO2 (اندازه گیری فشار نسبی اکسیژن)، اثرات مثبت به دست آمده را تأیید کردند. هم چنین، آن ها ضحیم شدن درم را مشاهده کردند. گسترش کلاژن ها نیز در مقایسه با حالت اولیه بیشتر اتفاق افتاد و قطر کلاژن ها افزایش یافت. افزایش پرفیوژن اندازه گیری شده با داپلر و افزایش فشار نسبی اکسیژن، از نشانه های تغییر در ریزجریان بود. کربوکسی تراپی می تواند پس از جراحی نیز استفاده شود. مثلاً پس از لیپوساکشن یا برداشتن چربی اضافه با جراحی. در نتیجه ی افزایش اکسیداسیون بافت، عرضه ی خون در محل های تحت درمان افزایش می یابد. اتساع عروق پوستی و افزایش دما (با میانگین ۳.۴۸ درجه) در محل تزریق کربن دی اکسید مشاهده شد. هم چنین، کربوکسی تراپی الاستیسیته ی پوست را ارتقا می دهد. این اتفاق درنتیجه ی بازسازی کلاژن ها، و کاهش مقدار آدیپوسیت ها به علت افزایش فشار مکانیکی ناشی از گاز روی غشای آن ها، رخ می دهد.

در مطالعه ای توسط brandi و همکاران، لیپوساکشن را با کربوکسی تراپی ادغام کردند. بیماران به سه گروه تقسیم شدند. یک گروه فقط تحت لیپوساکشن قرار گرفتند، گروه دوم لیپوساکشن و کربوکسی تراپی را تجربه کردند و گروه سوم فقط کربوکسی تراپی شدند. الاستیسیته ی پوست توسط cutometer اندازه گیری شد. مطالعه ی آن ها نشان داد که الاستیسیته ی پوست در بیماران تحت لیپوساکشن ۴۷.۵ درصد، در بیماران تحت لیپوساکشن و کربوکسی تراپی ۵۳.۸ درصد، و در گروه تحت کربوکسی تراپی ۵۵.۵ درد افزایش یافت. آن ها هم چنین دریافتند که کربوکسی تراپی یک متد بهینه در کاهش توزیع غیریکنواخت بافت چربی پس از لیپوساکشن می باشد، که رضایت بیماران پس از عمل جراحی را افزایش می دهد. Pianez و همکاران در مطالعاتشان تأثیر گذاری کربوکسی تراپی روی کاهش سلولیت در ناحیه ی باسن و ران ها را بررسی کردند. کربن دی اکسید در ۱۰ نقطه (۴ تا در ناحیه ی باسن و ۶ تا در ناحیه ی پشت ران) تزریق شد. در هر تزریق، ۸۰ میلی لیتر گاز با نرخ جریان ۸۰ میلی لیتر بر دقیقه تزریق شد. اثرات کربوکسی تراپی با استفاده از مقایسه ی عکس های دیجیتالی گرفته شده و تست های اولتراسوند، ارزیابی شد. این ارزیابی ها، قبل از اولین جلسه ی درمان و ۷ روز پس از آخرین جلسه ی درمانی انجام شد. پس از انجام درمان، کاهش درجه ی شدت سلولیت از III به II مشاهده شد. آنالیز کیفی نشان داد که بافت زیر پوستی و fibrous septa در لایه درم، ارتقا پیدا کرده است. این ارتقا به علت بازسازی (ضخیم تر و کوتاه تر شدن) فیبر های کلاژن و افزایش مقدار آن ها رخ داد. هم چنین، یک اثر لیپولیتیک محلی نیز دیده شد. نویسندگان نتیجه گرفتند که کربوکسی تراپی یک روش مؤثر در کاهش سلولیت در ناحیه ی باسن و ران است. Lee نیز اثر کربوکسی تراپی روی سلولیت را مطالعه کرد. ۱۱۰ بیمار تحت تزریق قرار گرفتند. عمق تزریقات، ۱۰ تا ۱۳ میلی متر بود. حجم ۵۰۰ تا۱۰۰۰ میلی لیتر CO2 به پوست ناحیه ی شکمی، و ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی لیتر از آن به هر ران در طول ۲۰ تا ۳۰ دقیقه تزریق شد. در تمام بیماران، کاهش محیط شکمی و سلولیت، و هم چنین کاهش چشمگیر وزن مشاهده شد.

تأثیر کربوکسی تراپی روی alopecia

ابزار های تشخیص و تشخیص نهایی درست برای تعیین متد درمان Alopecia از اهمیت زیادی برخوردارند. گزینه های درمانی شامل درمان سنتی (دارو های antiandrogen، immunotherapy، PUVA photochemotherapy) و درمان حمایتی (مکمل های ویتامین)، مراقبت از پوست (شامپو ها، نرم کننده ها)، و درمان های زیبایی مرتبط با درماتولوژی مانند مزوتراپی با سوزن، پلاسما غنی از پلاکت، و نور درمانی با LED می باشند. کربوکسی تراپی نیز به عنوان یک درمان مؤثر برای alopecia پیشنهاد شده است. King و همکاران، تأثیر کربوکسی تراپی را روی androgenetic alopecia، alopecia areata، و alopecia universalis بررسی کردند. پنج جلسه ی درمانی روی چهار نفر با فاصله های زمانی ۱ تا ۳ هفته صورت گرفت. براساس گزارش نویسندگان، پس از انجام کربوکسی تراپی، رویش دوباره ی مو در محل های باریک شده (thinning sites) در بیماران دارای کچلی androgenic دیده شد. رویش دوباره ی مو در بیماران دارای alopecia universalis نیز گزارش شد. در مورد بیماران alopecia areata هیچ تفاوتی دیده نشد. این اثرات، در نتیجه ی تحریک رگزایی و کلاژن زایی، و توسط سلول های بنیادی و فاکتور های رشد مختلف (مخصوصاً فاکتور رشد اندوتلیال وریدی که می تواند روی رشد فولیکول های مو اثر بگذارد) به وجود آمد. نویسندگان بیان کردند که حداقل۶ جلسه ی درمانی با فاصله ی زمانی ۱ تا ۳ هفته لازم است. این نتایج بسیار امیدبخش است و میتواند مشوق مطالعات بیشتر باشد.

اثرات جانبی

بدن انسان در حالت استراحت ۲۰۰ میلی لیتر CO2 تولید می کند. این مقدار در حین فعالیت فیزیکی تا ۱۰ برابر افزایش می یابد. مقادیر زیاد CO2 به صورت گاز در حین عمل جراحی لاپاراسکوپیک به بدن وارد می شود. کربوکسی تراپی یک فرآیند ساده و ثابت شده است. بیماران ممکن است در محل تزریق احساس درد، سوزش و یا خارش داشته باشند. در نتیجه ی افزایش ریزجریان در محل تحت درمان، دما ممکن است برای ۱۰ تا ۲۰ دقیقه افزایش یابد. پس از درمان، بیماران ممکن است یک حس ضعف و حساسیت در محل درمان داشته باشند. Petechiae و هماتوم ممکن است پس از تزریق CO2 ظاهر شود، اما پس از مدت کوتاهی از بین می رود. تداخلات درمانی با کربوکسی تراپی شامل بیماری هایی می شود که اعضای شرکت کننده در متابولیسم و حذف CO2 را درگیر می کنند. از جمله ی این بیماری ها: نارسایی کلیوی، نارسایی قلب، نارسایی تنفسی، سکته، آنمی، سرطان ها، بیماری های بافت پیوندی، بیماری های واگیر و عفونی، و هم چنین درمان هایی که با بازدارنده های carbonic anhydrase انجام می شوند. تعداد جلسات درمانی می تواند از چند عدد تا هزاران جلسه، بسته به مشکل کلینیکی و شدت اختلال، متفاوت باشد. کربوکسی تراپی معمولاً در فاصله های زمانی هفتگی انجام می شود. اثرات آن پس از چند جلسه قابل لمس است.

خلاصه

کربوکسی تراپی یک جایگزین مؤثر برای مقابله با کاهش الاستیسیته ی پوست، کاهش سایه ها، ادما، هرنی های چربی زیر چشم، علایم کشیدگی، سلولیت و چربی اضافه ی بدن می باشد. از آنجا که  CO2 یک ترکیب فیزیولوژیک حاضر در بدن ما است، تزریق آن هیچ واکنش جانبی قابل ملاحظه ای، از جمله واکنش های آلرژیک را در پی ندارد. در مقایسه با سایر روش های مورد استفاده در درماتولوژی زیبایی و آرایشی، کربوکسی تراپی خطر کمتری دارد و فعالیت شغلی روزمره را محدود نمی کند.

1 پاسخ به آیا کربوکسی تراپی یک روش جایگزین مناسب برای از بین بردن انواع بیماری های پوستی می باشد؟ (قسمت دوم)

[بالا]

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *